از آنجایی که آلودگی جهانی پلاستیک شدیدتر می شود، پلاستیک های{0}} سازگار با محیط زیست به تدریج به عنوان یک راه حل جایگزین ظاهر شده اند. با این حال، تفاوت های اساسی بین آنها و پلاستیک های معمولی سنتی چیست؟ با مصاحبه با کارشناسان صنعت و مشاوره با دادههای معتبر، گزارشگر به طور جامع تفاوتها در ترکیب مواد، ویژگیهای تخریب، اثرات زیستمحیطی و سناریوهای کاربردی را مرتب کرده است.
از نظر ترکیب مواد و فرآیند تولید، پلاستیکهای معمولی از سوختهای فسیلی غیرقابل تجدید مانند نفت و گاز طبیعی از طریق واکنشهای پلیمریزاسیون، با ساختارهای مولکولی پایدار که به سختی تجزیه میشوند، ساخته میشوند. در مقابل، پلاستیکهای تجزیهپذیر سازگار با محیط زیست بیشتر از زیست تودههای تجدیدپذیر مانند نشاسته ذرت، الیاف گیاهی و جلبکهای دریایی مشتق میشوند. برخی از محصولات همچنین کاتالیزورهای تجزیه پذیر اضافه می کنند و انتشار کربن در طول تولید 30 تا 50 درصد کمتر از پلاستیک های معمولی است (داده های انجمن صنعت پردازش پلاستیک چین). به عنوان مثال، پلاستیک های تجزیه پذیر پلی لاکتیک اسید (PLA) از ذرت ساخته می شوند، در حالی که پلی هیدروکسی آلکانوات ها (PHA) را می توان از طریق تخمیر میکروبی سنتز کرد، که هر دو از اتکا به منابع فسیلی جدا می شوند.
مکانیسم تخریب و چرخه تفاوت اصلی بین این دو است. پلاستیکهای معمولی صدها یا حتی هزاران سال طول میکشد تا به آرامی در محیط طبیعی تجزیه شوند و در طی فرآیند تجزیه، میکروپلاستیکهایی تولید میکنند که به خاک، منابع آب و زنجیره غذایی نفوذ میکنند و آسیبهای طولانیمدت به اکوسیستمها وارد میکنند. در شرایط مناسب (مانند دمای بالا، رطوبت، و عملکرد میکروبی در محیطهای کمپوست)، پلاستیکهای تجزیهپذیر سازگار با محیط زیست را میتوان طی 6 ماه تا 2 سال بدون برجای گذاشتن بقایای مضر، به طور کامل به دی اکسید کربن، آب و مواد آلی تجزیه کرد. با این حال، کارشناسان یادآوری میکنند که برخی از پلاستیکهای «شبه-تجزیهپذیر تنها میتوانند تحت شرایط خاص کمپوستسازی صنعتی، با راندمان تخریب محدود در محیطهای طبیعی، تجزیه شوند و مصرفکنندگان باید به شناسایی علائم گواهی توجه کنند.
با توجه به اثرات زیست محیطی و پایداری، استفاده گسترده از پلاستیک های معمولی منجر به آلودگی شدید سفید رنگ شده است. سالانه تقریباً 8 میلیون تن پلاستیک در سطح جهان به اقیانوسها سرازیر میشود و تهدیدی مهلک برای حیات دریایی محسوب میشود. پلاستیکهای تجزیهپذیر نه تنها مصرف منابع فسیلی را کاهش میدهند، بلکه محصولات تخریب آنها نیز میتوانند حاصلخیزی خاک را بهبود بخشند و چرخه منابع را تشکیل دهند. با این وجود، توجه عینی به این نکته مهم است که هزینه فعلی تولید پلاستیکهای تجزیهپذیر نسبتاً بالا است (حدود 1.5-3 برابر پلاستیکهای معمولی)، و خواص فیزیکی مانند مقاومت در برابر حرارت و نفوذپذیری هوا در برخی از محصولات هنوز نیاز به بهبود دارد، که باعث میشود تبلیغات در مقیاس بزرگ با چالشهایی مواجه شود.
از نظر سناریوهای کاربردی، پلاستیک های معمولی به دلیل هزینه پایین و عملکرد پایدار به طور گسترده در بسته بندی، مصالح ساختمانی، الکترونیک و بسیاری از زمینه های دیگر استفاده می شوند. از سوی دیگر، پلاستیکهای تجزیهپذیر برای محصولات یکبار مصرف مانند ظروف غذا، کیسههای خرید، ظروف غذاخوری و همچنین فیلمهای مالچ در بخش کشاورزی که مستعد آلودگی هستند، مناسبتر هستند. در حال حاضر، بسیاری از کشورها سیاست هایی را برای محدود کردن استفاده از محصولات پلاستیکی معمولی یکبار مصرف و ترویج رواج پلاستیک های تجزیه پذیر ارائه کرده اند.
کارشناسان صنعت اظهار داشتند که حل معضل آلودگی پلاستیک تنها به پلاستیک های تجزیه پذیر متکی نیست، بلکه نیازمند ترکیبی از اقدامات مختلف مانند کاهش استفاده و بازیافت است. در آینده، با پیشرفت تکنولوژی و تولید در مقیاس بزرگ-هزینه پلاستیک های تجزیه پذیر به تدریج کاهش می یابد و عملکرد آنها به بهینه سازی ادامه می یابد. آنها مکمل پلاستیک های معمولی هستند و به طور مشترک توسعه حفاظت از محیط زیست را ترویج می کنند
